W chwili, gdy moja teściowa próbowała mnie uderzyć, złapałem jej uniesioną rękę ze spokojem, który wszystkich przeraził. Jedno zdanie z moich ust zerwało wszystkie więzy, które mi narzucili. Nic już nie będzie takie samo...

— Ale dzisiaj… dzisiaj uniosła rękę. I coś we mnie powiedziało „dość”.

Z korytarza dobiegł dźwięk tłuczonego szkła. Ktoś śmiał się zbyt głośno. Życie toczyło się dalej, jakby mój świat nie rozpadał się na pół.

— Nie wiedziałem, że jest tak źle — mruknął.

Spojrzałem mu prosto w oczy.

— Wiedziałeś. Po prostu łatwiej było nie wybierać.

Słowa ciężko opadły między nas.

Mihai oparł się o balustradę, patrząc na światła Bukaresztu.

— Jeśli teraz odejdziesz… — zaczął, po czym urwał.

— To odejdę cały — powiedziałem. — Nie w kawałkach.

Westchnęła głęboko.

— Moja mama się nie zmieni.