— Po rozwodzie mieszkanie dostaniesz ty, ale mieszkać w nim będzie moj

— Dziecko, jeśli będzie potrzebna moja pomoc przy rozwodzie — zeznania albo cokolwiek — proszę się zgłosić. I Alicję będę odwiedzać, jeśli pozwolisz. Wnuczka niczemu nie jest winna.

— Oczywiście, Walentyno Pietrowno. Alicja panią kocha.

— Mamo, ty co, jesteś po jej stronie?! — zawył Igor.

— Jestem po stronie PRAWDY — odparła twardo starsza kobieta. — I wiesz co? Zapomnij mój adres. I mój numer telefonu też zapomnij. Sprzedać moje mieszkanie ci się zachciało… Wykreślę cię z testamentu, zrobię darowiznę na wnuczkę! Nie dostaniesz ani kopiejki!

Zdecydowanie ruszyła do wyjścia, ale przy drzwiach zatrzymała się:

— Marino, robisz wszystko dobrze. Matematyka to wielka rzecz. Ona i oszusta wyciągnie na czystą wodę. Powodzenia, kochana.

Gdy drzwi za Walentyną Pietrowną się zamknęły, w mieszkaniu zapanowała cisza. Igor siedział w fotelu, trzymając głowę w dłoniach.

— Wszystko zniszczyłaś — powiedział głucho.

— Nie, Igor. To ty wszystko zniszczyłeś. Ja tylko policzyłam twoje zniszczenia. W rublach i kopiejkach.

Marina zebrała dokumenty do teczki i wstała:

— Jutro czekam na ciebie u notariusza. O dziesiątej rano. Podpiszemy porozumienie rozwodowe na moich warunkach. Jeśli nie przyjdziesz — o jedenastej moje wyliczenia będą na biurku pana Woroncowa.

— Przyjdę — skinął bezradnie Igor.