Tego wieczoru tańczyłam z Vladem. Śmiałam się. Rozmawiałam z ludźmi, którzy po raz pierwszy patrzyli na mnie nie jak na „kobietę, która nie może mieć dzieci”, ale jak na kobietę kompletną, silną i kochaną.
Kiedy wyszliśmy na zewnątrz, pod rozgwieżdżone niebo, Vlad wziął mnie za rękę i powiedział cicho:
— Odzyskałaś życie, Olivio.
I miał rację.
Bo czasami Bóg nie daje ci tego, o co prosisz… ale to, na co naprawdę zasługujesz.
A ja zasługiwałam dokładnie na to, co miałam teraz — spokój, miłość i małego chłopca, który w tym okrutnym świecie po raz pierwszy powiedział do mnie „mamo”.
