— Marino, kochana, dziękuję za zaproszenie! Igorek, ty też jesteś w domu? Wspaniale!
— Mamo, może nie teraz… — zaczął Igor, ale Marina mu przerwała:
— Walentyno Pietrowno, proszę do salonu. Musimy omówić ważną sprawę. Dotyczy pani mieszkania w Chimkach.
Starsza kobieta uniosła brwi ze zdziwieniem:
— Mojego mieszkania? A co z nim?
— Igor mówi, że zamierza je pani sprzedać za dwanaście milionów.
— SPRZEDAĆ?! — Walentyna Pietrowna rozłożyła ręce. — Przecież ja tam całe życie mieszkam! Tam są moje koleżanki, mój kółek dziewiarski, ukochana przychodnia obok! Igor, co za głupoty?
Igor poczerwieniał:
— Mamo, ja tylko… to jakieś nieporozumienie…
— Żadne nieporozumienie — Marina wyjęła z teczki dokumenty. — Oto kopia wstępnej umowy kupna–sprzedaży pani mieszkania. Podpis jest sfałszowany, ale pismo bardzo przypomina pani pismo, Walentyno Pietrowno. Igor się postarał — pewnie ćwiczył.
— Co?! — starsza kobieta chwyciła się za serce. — Igor, to prawda?
Spłukiwanie toalety: dlaczego nie spłukiwać za każdym razem?
Uwaga! 8 leków powodujących poważną demencję
„Twoje dzieci będą mogły zjeść, jak wrócisz do domu” – powiedział mój ojciec, rzucając im serwetki, podczas gdy moja siostra pakowała makaron za 72 dolary dla swoich dzieci. Jej mąż zapytał: „Następnym razem najpierw je nakarm”. Odpowiedziałem tylko: „Rozumiem”. Kiedy kelner wrócił, wstałem i powiedziałem…
Nigdy nie powiedziałam snobistycznym rodzicom mojego chłopaka, że jestem właścicielką banku, który ma ich gigantyczne długi. Dla nich byłam po prostu „baristką bez perspektyw”.
Zaszłam w ciążę w wieku 19 lat, a rodzice powiedzieli mi, żebym albo usunęła ciążę, albo się wyprowadziła. Ostrzegałam ich, że jeśli to zrobię, wszyscy będziemy mieli kłopoty. Wyśmiali mnie i i tak wyrzucili – ale dziesięć lat później wróciłam z synem, a prawda sprawiła, że uścisnęły im się ręce.
