— Więc dlaczego uczy ich pani czegokolwiek?
Mara przełknęła ślinę. Nie spuściła wzroku, ale Graham dostrzegł napięcie w jej szczęce.
— Bo zapytali mnie, czym zajmowałam się wcześniej.
Graham zmarszczył brwi.
— Przed sprzątaniem?
Mara zawahała się ułamek sekundy za długo.
— Przed… tą pracą.
Lena odezwała się, cicho, ale pewnie:
— Ona gra. Tak naprawdę.
Oliver dodał:
— Umie grać na wszystkim. Zagrała na pianinie któregoś dnia, kiedy cię nie było.
Żołądek Grahama się ścisnął.
— Grała pani w moim domu.
— Przestałam w chwili, gdy zrozumiałam, że to może być niestosowne — powiedziała szybko Mara. — Nie chciałam… nie byłam nieostrożna.
Oliver mruknął:
— Przestała, bo wróciłeś do domu.
— Oliver — upomniał go Graham, bardziej z odruchu niż ze złości.
Mara odwróciła się do bliźniąt.
— Hej — jej głos złagodniał. — Nie musicie mnie bronić. Jeśli on jest zdenerwowany, poradzę sobie z tym sama.Coś w tym — w tym, że zwracała się do nich jak do partnerów, a nie jak do kruchych przedmiotów — trafiło Grahama w miejsce, na które nie miał słów.
Spojrzał znów na swoje dzieci.
Przez miesiące na ich twarzach widniał ten sam wyraz: uprzejme pogodzenie się z losem. Jakby już zdecydowały, że życie będzie teraz mniejsze.
Ale teraz oczy Olivera błyszczały uporem. Policzki Leny były zaczerwienione od wysiłku. Wyglądali… na obudzonych.
Złość Grahama osłabła, ustępując miejsca dezorientacji.
— Kiedy to się zaczęło?
Mara odpowiedziała szczerze:
— Dwa tygodnie temu. Zobaczyłam, jak Lena wystukuje rytmy na podłokietniku wózka. Powiedziałam jej, że ma świetne wyczucie czasu. Zapytała, czy mogłabym nauczyć ją jakiejś piosenki.
Lena uniosła podbródek.
— Chciałam sobie przypomnieć, jak to jest być w czymś dobra.
Oliver powiedział cicho:
— A ja chciałem robić coś, co nie jest terapią.
Te słowa spadły na pierś Grahama jak kamień.
Popatrzył na instrumenty, potem na Marę.
— I uznałaś, że to twoje miejsce?
Ramiona Mary uniosły się, po czym opadły.
— Pomyślałam… że jeśli mogę zrobić coś, żeby ten dom mniej przypominał szpital, powinnam spróbować.
Głos Grahama stał się niski.
— Nie wiesz, jak ten dom się czuje.
Mara nie zaprzeczyła.
— Nie — powiedziała cicho. — Nie wiem.
Zapadła cisza.
Potem głos Leny przeciął ją, drżący, ale stanowczy:
— Tato… nie każ jej przestać.
Graham spojrzał na córkę.
— Lena—
