— Proszę — powiedziała. — Kiedy ona tu jest, na chwilę zapominam.
Oliver wpatrywał się w klawisze, zaciśnięta szczęka zdradzała napięcie.
— Nie chcę rezygnować tylko dlatego, że jesteś zły.
Serce Grahama uderzyło mocno. Przez miesiące próbował chronić ich przed rozczarowaniem, bólem, przed nadzieją, która mogłaby się zawalić.
Dopiero teraz zrozumiał, że chronił też siebie — przed ryzykiem zobaczenia, jak znów sięgają po życie.
Wypuścił drżący oddech.
— Mara… kim byłaś przed tym?
Po raz pierwszy jej wzrok uciekł na bok.
— Nauczycielką muzyki — przyznała. — Dom kultury. Lekcje prywatne. Małe koncerty.
Głos Grahama był cichszy:
— Dlaczego więc sprzątasz moje podłogi?
Usta Mary zacisnęły się, jakby przełknęła coś ostrego.
— Bo życie się zmienia. Czasem bardzo szybko.
Graham przyjrzał się jej uważnie — naprawdę uważnie — i zobaczył, jak bardzo pilnuje, by się nie wychylać. Jak porusza się, jak ktoś, kto stara się nie poruszyć powietrza.
Nie znał jej historii. Ale nagle zrozumiał, że niewidzialność nie była jej naturą.
Sama się taką zrobiła.
Przełknął ślinę.
— Agencja płaci ci za to?
Mara mrugnęła.
— Nie.
— Więc dlaczego?
Mara zerknęła na bliźnięta, a jej twarz złagodniała.
— Bo są odważni — powiedziała. — I bo boli patrzeć, jak odważne dzieci myślą, że ich życie się skończyło.
Oczy Olivera rozszerzyły się, jakby żaden dorosły nigdy nie powiedział „odważny” bez dodania „biedactwo”.
Gardło Grahama znów się ścisnęło.
Skinął głową raz, niemal zły na siebie za to, jak blisko był załamania.
— Skoro masz ich uczyć — powiedział — zrobimy to porządnie.
Mara wyglądała na ostrożną.
— Porządnie?
— Tak — odpowiedział Graham, zaskakując samego siebie. — Harmonogram. Granice. Prawdziwe lekcje. I zapłacę ci za to.
Usta Mary się rozchyliły.
— Graham, ja—
— Nie. — Jego głos lekko pękł. — Nie pozwolę, żebyś robiła to za darmo. Nie w tym domu. Nie po…
Nie dokończył.
Oczy Mary zmiękły.
— Dobrze — powiedziała cicho. — Ale mam jeden warunek.
Brwi Grahama uniosły się.
Mara skinęła w stronę drzwi.
— Nie stoisz tylko w przejściu i nie patrzysz jak duch.
Oczy Leny rozbłysły.
— Tato, kiedyś grałeś.
Graham drgnął.
— To było… dawno temu.
Oliver przechylił głowę.
— Możesz po prostu usiąść.
Ton Mary był łagodny, ale nie dawał ucieczki.
— Usiądź więc. Zostań. Niech widzą, że tu jesteś.
Graham zawahał się.
