Trzeciego dnia zauważyłem coś dziwnego. Livia rozmawiała szeptem przez telefon, a kiedy wchodziłem do pokoju, natychmiast się rozłączała. Nic nie mówiłem, może chodziło o pracę. Ale wieczorem, kiedy chciałem naładować telefon, zauważyłem, że ktoś przeszukał moją torbę.
Dokumenty były na swoim miejscu, ale pieniądze… tysiąc lei zniknęło.
Serce mi zamarło. Nie chciałam wierzyć, że moja córka zrobiłaby coś takiego. Pomyślałam, że może zgubiłam pieniądze.
Następnego ranka Anton zaproponował, że zawiezie mnie do apteki. Wsiadłam do samochodu, ale czułam, że cały czas patrzy na mnie w lusterku, jakby czekał, aż coś powiem.
„Mamo Amalio” – powiedział w pewnym momencie – „Livia powiedziała mi, że masz ważne dokumenty. Może powinnyśmy je zostawić w banku, na wszelki wypadek”.
Poczułam chłód. Uśmiechałam się, ale serce waliło mi jak młotem.
