Telefon nie przełączył się na pocztę głosową. Nie przełączył się na żadną sekretarkę.
Otworzyło się po kliknięciu.
„Przedstaw się” – rozległ się donośny, autorytatywny głos.
To nie było zwykłe powitanie. To był rozkaz. Głos był głęboki, chropawy i niósł w sobie ciężar absolutnego, niepodważalnego autorytetu.
David mrugnął. „Hm… halo? Czy to pan Thorne?”
„Powiedziałem, żeby się przedstawił” – powtórzył głos, tym razem zimniejszy. „Wybrałeś zastrzeżony numer federalny. Kto mówi?”
Arogancja Davida nieco osłabła. „To David Miller. Jestem mężem Anny. Słuchaj, twoja córka robi tu wielką scenę i…”
„Anno?” Głos natychmiast się zmienił. Oficjalny ton załamał się, odsłaniając przerażonego ojca. „Gdzie jest moja córka? Daj jej telefon”.
„Jest tutaj” – powiedział David, przewracając oczami. „Płacze na podłodze, bo się poślizgnęła”.
Wsunął mi telefon w twarz.
„Tato?” wyszeptałam.
„Anno?” Głos mojego ojca stał się ostrzejszy. „Anno, dlaczego dzwonisz pod ten numer? Czemu płaczesz?”
„Tato…” Szloch wyrwał mnie z równowagi. „Zrobili mi krzywdę. David i jego matka. Sylvia mnie popchnęła. Upadłam… Krwawię, tato. Tyle krwi. Chyba… Chyba dziecko odeszło.”
Cisza po drugiej stronie była absolutna. To była pustka.
David spojrzał na mnie zdezorientowany. „Dlaczego mu to mówisz? On ci nie pomoże”.
Potem głos powrócił. Ale nie był to już głos ojca. To był głos Boga.
„David Miller” – powiedział mój ojciec.
Dawid podskoczył. „Tak?”
„To jest William Thorne, prezes Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych”.
Dawid zamarł. Otworzył usta, ale nie wydobył z siebie żadnego dźwięku. Wpatrywał się w telefon, jakby zamienił się w granat.
Każdy prawnik w Ameryce znał nazwisko William Thorne. Był lwem Sądu Najwyższego. Człowiekiem, który przerażał senatorów. Człowiekiem, którego poglądy ukształtowały istotę narodu.
„Sędzio… Thorne?” pisnął Dawid. „Ale… Anna powiedziała…”
„Dotknąłeś mojej córki” – kontynuował mój ojciec, cicho i wibrując gniewem tak potężnym, że zdawał się przeniknąć przez drut i udusić Davida. „Skrzywdziłeś mojego wnuka”.
„To był wypadek!” krzyknął Dawid w panice. „Upadła! Jestem prawnikiem, wiem…”
„Jesteś niczym!” – ryknął mój ojciec. „Jesteś pyłkiem kurzu na moim bucie! Słuchaj uważnie, sukinsynu. Nie ruszaj się. Nie dotykaj jej więcej. Nawet nie oddychaj za głośno.”
„Ja… ja…”
„Zainicjowałem Zespół Reagowania Kryzysowego Służby Marszałkowskiej USA” – powiedział mój ojciec. „Są dwie minuty od ciebie. Dostali rozkaz zabezpieczenia zasobu. Tym zasobem jest moja córka”.
„Marszałkowie?” David wyjrzał przez okno. „Nie mogą tego zrobić! To spór rodzinny!”
„To napaść na rodzinę chronionego urzędnika federalnego” – powiedział mój ojciec.
Módl się do boga, w którego wierzysz, Davidzie. Módl się, żeby żyła, kiedy przybędą. Bo jeśli nie, to sam cię obedrę ze skóry.
Linia się urwała.
David upuścił telefon. Upadł na podłogę obok mnie z metalicznym brzękiem.
Spojrzał na mnie z czystym przerażeniem. Spojrzał na Sylvię, która była blada jak ściana.
„Twój ojciec… jest Prezesem Sądu Najwyższego?” wyszeptał David.
Uśmiechnęłam się. Miałam zęby poplamione krwią od przygryzania wargi.
„Mówiłem ci, Davidzie” – wyszeptałem. „Nie wiesz, kto pisał te prawa”.
Rozdział 5: Werdykt
Publicité
