Dwie minuty później dom się zatrząsł.
To nie było pukanie. To było włamanie.
Drzwi wejściowe rozerwały się z ogłuszającym hukiem. Granaty hukowo-błyskowe eksplodowały w korytarzu, wypełniając dom oślepiającym światłem i ogłuszającym hałasem.
AGENTÓW FEDERALNYCH! NA ZIEMI!
Sylvia krzyknęła i schowała się pod stołem. Mark pobiegł do spiżarni.
Dawid stał nieruchomo pośrodku kuchni, z uniesionymi i mocno trzęsącymi się rękami.
Sześciu mężczyzn w pełnym rynsztunku taktycznym wtargnęło do kuchni. Mieli karabiny szturmowe i kamizelki z napisem „US MARSHAL”.
„Na front!” krzyknął ktoś.
NA DÓŁ! TERAZ!
Agent rzucił się na Davida. Uderzył go z całej siły, uderzając twarzą w zakrwawione płytki tuż obok mnie. David krzyknął, gdy ktoś wykręcił mu rękę za plecami.
„Nie strzelaj! Jestem prawnikiem!” krzyknął Dawid.
„Zamknij się!” – warknął agent, zaciskając mu nadgarstki.
Obok mnie uklęknął inny agent — lekarz.
„Pani Thorne? Jestem agentką Carter. Wyciągamy panią stąd.”
„Dziecko…” płakałam.
„Mamy karetkę przed domem. Zostań ze mną.”
Podnieśli mnie na nosze. Kiedy mnie wynieśli, minęłam Davida. Leżał przygwożdżony do podłogi, z policzkiem wciśniętym w kałużę mojej krwi. Spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem.
„Anno! Powiedz im! Powiedz im, że to był wypadek! Jesteśmy małżeństwem! Nie mogą mnie aresztować!”
Spojrzałam na niego. Na mężczyznę, którego kochałam. Na mężczyznę, który zniszczył naszą przyszłość.
„Oficerze” – powiedziałem do agenta trzymającego Davida.
„Tak, proszę pani?”
„Chcę wnieść oskarżenie” – powiedziałem wyraźnie. „Napaść z użyciem przemocy. Bezprawne pozbawienie wolności. I… morderstwo”.
„Nie!” krzyknął Dawid. „Anno!”
„A ja chcę rozwodu” – dodałem.
Wynieśli mnie w zimną noc. Ulicę blokowały czarne SUV-y z migającymi czerwonymi i niebieskimi światłami. Nad głową krążył helikopter, a jego reflektory oświetlały dom niczym miejsce zbrodni.
Sylvię wywleczono w kajdankach, wciąż w swojej odświętnej, czerwonej, aksamitnej sukni, teraz podartej. Krzyczała o swoje prawa.
Załadowali mnie do karetki.
Czarny samochód miejski z piskiem opon zatrzymał się tuż obok karetki. Tylne drzwi gwałtownie się otworzyły.
Mój ojciec wyszedł.
Miał na sobie trencz nałożony na piżamę. Wyglądał starzej, niż go zapamiętałem, ale jego oczy były groźne.
„Anno!”
Pobiegł do noszy. Złapał mnie za rękę. Łzy spływały mu po twarzy – twarzy, która kiedyś przerażała polityków.
„Tato” – wyszeptałem. „Przepraszam. Tak mi przykro, że uciekłem”.
„Cicho” – pocałował mnie w czoło. „Już jesteś bezpieczna. Mam cię”.
Zwrócił się do głównego marszałka.
„Generale” – powiedział mój ojciec.
„Tak, Panie Prezesie?”
