Rozdział 3: Arogancja prawnika
Leżałam w kałuży własnej krwi i szczątków mojego nienarodzonego dziecka. Ból powinien mnie sparaliżować. Fizyczne uderzenie powinno pozbawić mnie przytomności.
Ale działo się coś jeszcze.
Ród Thorne’ów budził się.
Ale Dawid właśnie zabił moje dziecko.
Ognia nie dało się już ugasić. To było piekło.
Przestałam płakać. Otarłam łzy z twarzy zakrwawioną dłonią.
Spojrzałem na Davida. Stał tam z rękami na biodrach, emanując arogancją.
„Posłuchaj mnie” – zadrwił David, kucając obok mnie tak, że nasze twarze znajdowały się na tym samym poziomie.
Jestem prawnikiem. Jednym z najlepszych. Znam każdego sędziego w tym hrabstwie. Gram w golfa z szeryfem. Jeśli spróbujesz komukolwiek powiedzieć, zniszczę cię.
Uderzył mnie w klatkę piersiową.
Twoje słowo przeciwko naszemu. Moja matka zezna, że się poślizgnąłeś. Mark… Mark nic nie widział, prawda, Mark?
Mark, stojący w drzwiach, wyglądał na przerażonego. „Ja… ja nic nie widziałem”.
„Widzisz?” zapytał David z okrutnym uśmiechem, niczym u rekina. „Żadnych świadków. Zamknę cię w szpitalu, Anno. Powiem, że jesteś niezrównoważona psychicznie. Psychoza poporodowa przed porodem.
Zamknę cię na oddziale, gdzie nikt nie usłyszy twojego krzyku. Nigdy mnie nie pokonasz. Znam przepisy. Znam luki prawne.
Spojrzałem na niego. Naprawdę spojrzałem. Zobaczyłem tandetny garnitur. Rozpaczliwą ambicję. Małość jego duszy.
„Masz rację, Davidzie” – powiedziałem. Mój głos był spokojny, ale nie drżał. „Znasz przepisy”.
Podniosłem się do pozycji siedzącej, opierając się o szafki.
„Ale nie wiesz, kto je napisał.”
Dawid zmarszczył brwi. „O czym ty mówisz? Czy utrata krwi przyprawia cię o majaczenie?”
„Daj mi swój telefon” – powiedziałem.
"Co?"
„Daj mi swój telefon” – powtórzyłem. „Zadzwoń do mojego ojca”.
Dawid roześmiał się. To był przeraźliwy, pełen niedowierzania dźwięk. Wstał i spojrzał na matkę. „Słyszałaś? Ona chce dzwonić do swojego taty. Emerytowany urzędnik z Florydy. Co on zrobi? Napisze mi surowy list?”
„Zadzwoń do niego” – powiedziałem. „Włącz głośnik”.
David pokręcił głową, wyciągając z kieszeni nowego iPhone'a 15 Pro. „Dobra. Zadzwońmy do niego. Powiedzmy mu, że jego córka to niezdarna histeryczka, która nie potrafi nawet utrzymać ciąży”.
Odblokował telefon. „Jaki jest numer?”
Wyrecytowałem z pamięci. To nie był numer kierunkowy Florydy. To był numer kierunkowy Waszyngtonu. Konkretny prefiks używany wyłącznie przez wysoko postawionych urzędników państwowych.
David zrobił pauzę, wpisując to. „202? To DC”.
„Po prostu wybierz numer, David.”
Nacisnął przycisk połączenia. Włączył głośnik i wyciągnął go szyderczo.
Telefon zadzwonił raz. Dwa razy.
