Pierwszy zapisał się Ionuț. Miał zaledwie dwanaście lat, ale chciał pomóc.
— Poczekaj jeszcze kilka lat — powiedział Radu, kładąc jej rękę na ramieniu. — Do tego czasu naucz się czegoś.
Najpierw zatrudnił dziesięć osób.
Później dwadzieścia.
Crina prowadziła dokumentację. Szybko się nauczyła. Wieczorami, kiedy dzieci poszły spać, czytała o księgowości na starym laptopie, który przyniósł jej Radu.
Nie dawał jej pieniędzy.
Zobowiązywał ją do odpowiedzialności.
Pierwszy rok był trudny.
Ceny paszy wzrosły.
Zwierzęta z transportu zachorowały.
Kontrakt prawie upadł.
Radu sprzedał mieszkanie w Bukareszcie.
Przeprowadził się do małego domu niedaleko farmy.
Gazety biznesowe pisały, że „Sălceanu oszalał”.
Byli wspólnicy zamknęli swoje podwoje.
Ale na wsi sytuacja się zmieniała.
Domy zaczęły mieć nowe dachy.
Dzieci chodziły do szkoły z tornistrami kupionymi za ciężko zarobione pieniądze.
Sklep w centrum nie był już zadłużony.
Pewnego jesiennego poranka pierwsza ciężarówka z produktami z ich farmy wyjechała do Jass.
Na boku widniał po prostu napis:
„Wiejskie gospodarstwo – uczciwa praca”.
Crina płakała, gdy odchodziła.
