Richard zamarł.
W fotelu z uszakami przy oknie nie siedziała pielęgniarka. Nie siedział lekarz.
To był monolit mężczyzny. Miał na sobie grafitowy, trzyczęściowy garnitur, który kosztował więcej niż roczna pensja Richarda. Jego srebrne włosy były zaczesane do tyłu, a postawa sztywna, budząca grozę. Trzymał laskę zwieńczoną srebrną lwią głową, a dłonie spoczywały spokojnie na rękojeści.
To był Arthur Vance.
Miasto znało go jako miliardera i potentata, właściciela panoramy miasta. Personel szpitala znał go jako przewodniczącego zarządu.
Richard znał go jako właściciela firmy, dla której Richard pracował – człowieka, którego Richard się bał.
Arthur nie wstał. Nie musiał. Emanował mocą niczym rdzeń reaktora. Jego oczy, niebieskie i przenikliwe, wpatrywały się w Richarda z wyrazem absolutnej, lodowatej pogardy.
„Panie… panie Vance?” wyjąkał Richard. Krew odpłynęła mu z twarzy tak szybko, że wyglądał jak figura woskowa. Jego arogancja wyparowała, zastąpiona pierwotnym strachem przed tym, że ofiara zorientuje się, że weszła do jaskini lwa.
„Co… co robisz w pokoju mojej żony?”
Artur powoli wstał. Postukał laską o linoleum. Klik. Klik. Klik.
„Odwiedzam córkę” – powiedział Artur. Jego głos był cichym dudnieniem, wibrującym w podłodze.
Richard zamrugał, jego mózg zaczął szwankować. „Córka? Nie. Nie, to niemożliwe. Elena powiedziała nam, że jej rodzice nie żyją, nikim! Ona jest z…nikąd!”
Artur przeszedł obok Richarda, ignorując go, jak ignoruje się bzyczącą muchę. Stanął u stóp mojego łóżka.
„Elena chciała być kochana za to, kim jest, Richardzie” – powiedział Artur, wygładzając klapę marynarki. „Chciała wiedzieć, czy mężczyzna może kochać Elenę jako osobę, a nie Elenę jako dziedziczkę. Więc ukryła swoje nazwisko. Ukryła swoje pieniądze. Ukryła mnie”.
Odwrócił wzrok z powrotem do Richarda.
„To był test” – powiedział Artur chłodno. „Test, który spektakularnie, katastrofalnie oblałaś”.
Tiffany, trzymając dziecko, patrzyła między nimi. „Richie? O czym on mówi? Mówiłeś, że jest biedna! Mówiłeś, że możemy wziąć dziecko, bo nie stać jej na prawnika!”
„Stać ją na armie” – poprawił ją Arthur. „Stać ją na kupno budynku, w którym stoisz, i spalenie go tylko po to, żeby pozbyć się zapachu twoich tanich perfum”.
Artur zrobił krok w stronę Tiffany. Skuliła się, ściskając Leo.
„A ty” – powiedział Arthur, a jego głos zniżył się do niebezpiecznego szeptu. „Nazwałeś moją córkę „inkubatorem”. Położyłeś na niej ręce”.
„Ja… ja…” – wyjąkała Tiffany.
Artur wyciągnął ręce.
„Oddaj mi mojego wnuka, Richardzie” – rozkazał. „Powiedz swojej dziwce, żeby go wydała. Albo każę ochronie wyjąć go z twojego ciała”.
Richard spojrzał na Arthura, a potem na mnie. Ogarnęła go panika, dzika i desperacka. Oderwał Leo od Tiffany, trzymając go jak tarczę.
„Nie!” krzyknął Richard, cofając się w stronę drzwi. „Jestem ojcem! Nie możesz mnie tknąć! Znam swoje prawa! Pozwę cię! Pójdę do prasy!”
Rozdział 4: Własność losu
„Prawa?” Arthur zaśmiał się sucho, bez humoru. „Nie masz tu żadnych praw, chłopcze. Jesteś w moim szpitalu. W moim mieście”.
Arthur sięgnął do kieszeni i nacisnął mały przycisk na pilocie.
Drzwi na korytarz natychmiast się otworzyły.
Czterech umundurowanych ochroniarzy wypełniło pomieszczenie. Nie byli to typowi ochroniarze z agencji Vance Global – ludzie zbudowani jak czołgi, w kamizelkach taktycznych.
Utworzyli mur przed wyjściem. Nie traktowali Richarda jak gościa, tylko jak wrogi cel.
„Usuńcie wrogów” – rozkazał Artur, celując laską w Tiffany.
Dwóch strażników ruszyło w jej stronę.
