Nikt nie skomentował. Niektórzy nawet skinęli głowami z aprobatą.
Autobus ruszył ponownie w ulewnym deszczu, a wibracje silnika zdawały się zastępować szmer ciszy. Dănuț ocierał twarz grzbietem dłoni, próbując zebrać myśli.
Po kilku przystankach odwrócił głowę do staruszki.
— Jak… jak ty to wszystko pamiętasz? — zapytał ochrypłym głosem.
— Nigdy nie zapomina się dziecka — powiedziała, lekko się uśmiechając. — Zwłaszcza takiego, które zawsze siedziało z przodu i dzieliło się kanapką z innymi, nawet jeśli rodzice nie mieli dużo pieniędzy.
Dănuț poczuł, jak uderza go kolejne wspomnienie. Matka robiła mu tanie kanapki, zawsze takie same. Dlatego się nimi dzieliła. Żeby wyglądało to naturalnie. Żeby nikt nie widział, że nie stać jej na nic innego.
— Wiedziałaś? — zapytał ją.
— Oczywiście, że wiedziałam. — Westchnęła lekko. — Widziałam, jak chowasz tę torbę pod siedzeniem, żeby inni nie brali cię za pewnik. Kierowca widzi wiele. Czasami nawet to, czego nigdy nie powiedziano.
Z każdym słowem Dănuț czuł, jak pancerz, który budował przez lata, rozpada się. Pancerz zrobiony z zasad, sztywności, z „tak właśnie powinno być”. To był jego sposób na obronę przed światem, który niewiele mu dał.
Kiedy dotarli przed szpital, Dănuț podjechał autobusem jak najbliżej wejścia i zamontował awarię. Potem wstał i podszedł do niej.
