Tata wyjął z kieszeni stary telefon z pękniętym ekranem. Wykręcił numer. „Radu, proszę”.
Po niecałych dwóch minutach duże drzwi pokoju się otworzyły. Wszedł mężczyzna w eleganckim garniturze, z dobrze znaną firmową odznaką. Rozpoznałem go od razu. Występował w wiadomościach, w reportażach ekonomicznych.
„Panie Popescu” – powiedział z szacunkiem – „przepraszam za spóźnienie”.
W sali wstrząsnął dreszcz niczym fala.
Elena Ionescu nagle usiadła na krześle. Andreea patrzyła to na ojca, to na mnie, jakby nikogo już nie poznawała.
„Niedawno podpisałem kontrakt wart ponad 400 milionów euro” – kontynuował spokojnie ojciec. „Ale to nie ma znaczenia. Liczy się szacunek”.
Zrobiła krok w stronę moich teściów. „Zrobiłeś ze mnie głupka przed 500 osobami. Nie przepraszam za to. Proszę cię tylko, żebyś zapamiętał tę chwilę”.
