Anna znalazła pół bochenka chleba, resztki masła i szczyptę soli. Makaron był bezużyteczny bez sera. Wtem drzwi otworzył Igor. Powitał cicho, dzieci pobiegły, a on zniknął do łazienki. Na kolację zjawił się tylko z dwoma kanapkami, jadł w milczeniu, popijając wodą.
— „Potrzebujemy zapasów,” — podała mu listę Anna. Igor spojrzał na nią, w jego oczach zabłysła krótka iskra wstydu, zgasła, mruknął „dobrze” i zniknął w sypialni. To już drugi tydzień takiej sytuacji.
Telefon zadzwonił: matka oferowała pomoc. Za godzinę przybyła paczka z jedzeniem i pieniędzmi.
Tej nocy Anna usłyszała szelest. Znalazła Igora w kuchni — pusty portfel, wyłączony telefon. Czy zdradzał? Nie, nic podejrzanego: brak zapachu perfum, brak połączeń. Tylko pustka w oczach. Przypomniała sobie wakacje sprzed trzech miesięcy — słodycze dla dzieci, polne kwiaty dla niej. Potem coś się zepsuło.
Telefon Igora włączył się — podniósł go, ale nie odebrał. Wpatrywał się, aż połączenie spadło, potem zakrył twarz rękami. Anna wróciła do łóżka, serce zaciśnięte. Co się dzieje? Jak nakarmi dzieci jutro?
Zapach gorącej zupy wypełnił kuchnię — paczka matki uratowała rodzinę od głodu. Anna mieszała bulion, obserwując dzieci: Olya rysowała, reszta budowała fort z poduszek.
— „Tata wróci szybko?” — spytała Olya. — „Tak, wieczorem,” — odpowiedziała Anna, drżącą ręką trzymając nóż.
Zauważyła coś dziwnego: buty Igora nieskazitelnie czyste, jakby w ogóle nie wychodził. Dlaczego więc znikał w ciągu dnia?
— „Olyonka, pilnuj rodzeństwa. Idę do sklepu.”
Wybiegła, deszcz lekko padał. W oddali zobaczyła Igora. Szła za nim niezauważona.
On wędrował bez celu, nie wchodził do metra ani na przystanek. Po dwudziestu minutach usiadł na ławce w parku, patrząc w telefon, westchnął głęboko i siedział godzinę. Potem wstał i powoli ruszył dalej.
Anna wróciła do domu z ciężkim sercem. Tego wieczoru Igor wrócił „z pracy”, zjadł zupę, pochwalił ją, bawił się z Sashą. Wyglądał jak dawniej, poza pustymi oczami.
