— Nazywała się Zosia. A przynajmniej tak na nią mówiono w domu dziecka — zaczął. — Dorastaliśmy razem, w ośrodku niedaleko Tczewa. Była najradośniejszą dziewczynką na świecie, zawsze potrafiła nas rozśmieszyć. Zmarła jakieś pięć lat temu… na chorobę. Do dziś nie wiem dokładnie jaką. Zrobiłem ten tatuaż, żeby nigdy o niej nie zapomnieć.
Te słowa odebrały Elżbiecie oddech. Poczuła, że brakuje jej powietrza. Oparła się o ladę, próbując powstrzymać łzy, ale oczy szybko napełniły się wilgocią.
— Zosia… powiedziałeś Zosia?
— Tak, proszę pani. Miała długie włosy, zawsze zaplecione w warkocze, i uśmiech… jakby w ogóle nie obchodziło jej, że świat bywa niesprawiedliwy. Przywiózł ją tam jakiś mężczyzna, twierdząc, że znalazł ją zagubioną. Miała wtedy około dziesięciu lat.
Elżbieta poczuła, jak ziemia usuwa jej się spod nóg. Chłopak opisywał jej córkę. To nie mogła być zwykła zbieżność.
— Czy kiedykolwiek mówiła coś o rodzicach? O tym, gdzie mieszkała?
