Zaczęło się od tortu. To był jeden z tych trzypoziomowych monstrów z masy cukrowej, które wyglądały mniej jak deser, a bardziej jak impreza z okazji ujawnienia płci dziecka, która wybuchła w sklepie Tiffany’ego. Środkowy poziom był przytłaczający niebieską wstążką, jadalne perły przypominające zęby, a na wierzchu, niczym wisienka na torcie lodowym złych decyzji, balansowały małe plastikowe buciki.
Moja mama, Eleanor, stała obok, promieniejąc blaskiem, który zazwyczaj zarezerwowany jest dla ludzi, którzy właśnie rozwiązali problem ubóstwa, a nie tylko z powodzeniem zorganizowali stół z deserami w odpowiednim kolorze.
Nie powinnam tu być. Technicznie rzecz biorąc, nawet nie byłam zaproszona. Adres dostałam od kuzyna Marcusa, który wysłał mi go SMS-em z podpisem: Nie strzelaj do posłańca. To był ten rodzaj ukrytej lojalności rodzinnej, który mógłby sprawić, że w moim klanie wyrzucę cię z wyspy, ale i tak się pojawiłam.
Przyniosłam prezent. Nic specjalnego. Ot, stara srebrna grzechotka, którą znalazłam na wyprzedaży garażowej, z wygrawerowanymi inicjałami dziecka, owinięta w granatowy bibułkę i schowana w pudełku, po które jechałam czterdzieści minut przez miasto. Nie była ostentacyjna, ale miała ciężar. Coś znaczyła.
Okazuje się, że zaplanowali coś o wiele bardziej efektownego beze mnie
