„Co to jest?” – zapytałam.
„Podczas procedury wypowiedzenia umowy sprawdziliśmy dokumentację finansową Richarda” – wyjaśnił Henderson. „Znaleźliśmy nieprawidłowości. Istotne”.
Otworzył teczkę. Widniały w niej przelewy bankowe.
„On nie zdradzał cię tylko emocjonalnie, Eleno” – powiedział Arthur twardym głosem. „Oszukiwał firmę, żeby opłacić życie Tiffany. Mieszkanie, biżuteria, samochód… to wszystko były skradzione pieniądze. Fundusze korporacyjne”.
Spojrzałam na liczby. Tysiące dolarów. Pieniądze, które powinny trafić do naszej rodziny, do naszego syna.
„Okradł cię, żeby ją spłacić” – wyszeptałam.
„Okradł nas” – poprawił mnie Arthur.
Henderson spojrzał na mnie z uniesionym długopisem. „Możemy to załatwić po cichu, pani Vance. Możemy go po prostu zwolnić i pozwolić mu zniknąć. Albo…”
Spojrzałam na Leo śpiącego w moich ramionach. Pomyślałam o dłoniach Tiffany, które mnie popychały. Pomyślałam o Richardzie, który nazwał mnie inkubatorem.
Uśmiechnęłam się zimno.
„Wnieść oskarżenie” – powiedziałam. „Wszystko, co do jednego. Oszustwo.
Defraudacja. Napaść. Chcę, żeby go pogrzebano pod stertą papierów prawnych, żeby już nigdy nie zobaczył słońca.
Rozdział 6: Cesarzowa
Rok później
Sala konferencyjna Vance Global znajdowała się na 50. piętrze, z widokiem na miasto niczym niebiańska forteca.
Weszłam. Nie miałam na sobie miękkich, pastelowych ubrań, które preferował Richard. Miałam na sobie dopasowaną czarną marynarkę, wysokie obcasy i szmaragdowy pierścionek Vance’a na palcu.
Leo siedział wygodnie na moim biodrze, rozglądając się dookoła bystrymi, zaciekawionymi oczami.
Członkowie zarządu wstali, gdy weszłam. To nie była zwykła uprzejmość, to był szacunek.
Mój ojciec siedział na czele stołu. Uśmiechnął się na nasz widok, wskazując na puste miejsce po swojej prawej stronie.
„Panowie, panie” – powiedział Arthur. „Chciałbym przedstawić szefową naszej nowej Inicjatywy na rzecz Zdrowia Pediatrycznego, Elenę Vance”.
Zajęłam swoje miejsce. Umieściłam Leo w kojcu ustawionym w kącie, wypełnionym zabawkami edukacyjnymi.
„Dziękuję, Przewodnicząca” – powiedziałam. Mój głos był pewny, stanowczy. „Bierzmy się do pracy. Nowe skrzydło wymaga zatwierdzenia”.
