„To dlatego, że on doprowadza sprawy do końca” – powiedziała stanowczo. „Zmusza świat, by podporządkował się jego woli. Tak właśnie robią liderzy. Powinnaś się od niego uczyć, kochanie. Może mogłabyś częściej chodzić na jego spotkania strategiczne – nie po to, żeby robić notatki, ale po prostu chłonąć jego energię”.
O mało się nie zakrztusiłam wodą.
Ucz się od niego. Chłoń jego energię.
Gdybym miała jeszcze więcej energii Blake'a, zbankrutowałabym i stanęła w obliczu śledztwa w sprawie oszustwa związanego z papierami wartościowymi.
„Zapamiętam to” – powiedziałam. „Jestem pewna, że może mnie wiele nauczyć”.
„Z pewnością może” – skinęła głową z zadowoleniem. „Naprawdę”.
Zakończyliśmy lunch w przyjemnej, luźnej pogawędce. Zapłaciłam rachunek – właściwie z przyzwyczajenia, choć sama zaproponowała, że to zrobi – i odprowadziłam ją do samochodu. Kiedy odjeżdżała, stałam na chodniku i patrzyłam, jak samochód znika w ruchu ulicznym.
Poczułem dziwny, pusty smutek.
Nie była złośliwa. Po prostu uwierzyła w historię, którą opowiadano jej przez całe życie: że mężczyźni rządzą, a kobiety ich wspierają.
Złamanie jej serca byłoby stratą, której najbardziej nienawidziłem.
Niedziela była jeszcze gorsza.
W niedzielę poszliśmy z ojcem do klubu golfowego. To była tradycja.
Nie graliśmy w golfa. Kolana ojca były zbyt twarde na osiemnaście dołków. Ale siedzieliśmy na tarasie z widokiem na osiemnasty green, piliśmy whisky i obserwowaliśmy, jak inni członkowie kończą rundy. W powietrzu unosił się zapach świeżo skoszonej trawy i drogich cygar.
Usiadłem obok niego w letniej sukience, w której wyglądałem niewinnie.
Ojciec był w doskonałym humorze. Właśnie zamówił butelkę dwudziestoletniego single malta do posiłku.
„Idziemy na rozbudowę” – oznajmił, gdy dołączyli do nas pan Henderson i dwóch innych członków zarządu. Wszyscy mieli na sobie koszulki polo, lekko spoceni od upału, a ich twarze emanowały pewnością siebie właścicieli ziemskich.
„Co do ekspansji” – zgodził się Henderson, unosząc kieliszek. „Muszę przyznać, Warren, że ten chłopak dał radę. Osiemdziesiąt pięć milionów od międzynarodowego konsorcjum w tej gospodarce. To imponujące”.
„To rekin” – dodał kolejny przyjaciel, klepiąc ojca po plecach. „Prawdziwy zabójca. Powinieneś być z niego dumny. Warren, dynastia jest zabezpieczona”.
„Nigdy w niego nie wątpiłem” – powiedział mój ojciec, odchylając się do tyłu i zapalając cygaro. Dym unosił się w błękitne niebo. „Blake ma instynkt. Wie, kiedy uderzyć. Powiedział mi, że Australijczycy mają go całkowicie w garści. Powiedział, że wszedł do pokoju i natychmiast przejął nad nim kontrolę”.
Siedziałem tam, mieszając lód w kieliszku. Słuchałem, jak budują pomnik człowiekowi, który nie istniał.
Chwalili jego bezwzględny instynkt, ale nie wiedzieli, że podkopał płynność finansową firmy, wpłacając zaliczkę, na którą go nie było stać. Wychwalali jego umiejętności negocjacyjne, nieświadomi, że negocjował z lustrem i przegrał.
„A Autumn” – powiedział pan Henderson, zwracając się do mnie z dobrotliwym uśmiechem. „Dopilnujesz, żeby chłopaki trzymali się papierkowej roboty?”
„Ktoś musi ubiegać się o pozwolenia” – powiedziałem i posłałem mu uśmiech, którego się spodziewał – uśmiech dobrego sekretarza.
„Dobrze” – odparł. „Każdy generał potrzebuje dobrego adiutanta”.
Nie poprawiałem go. Nie powiedziałem: „Właściwie to nie jestem adiutantem. Jestem bankiem, a bank właśnie zamierza zająć nieruchomość”. Nie miałoby sensu ich teraz poprawiać. Tylko by się poczuli niekomfortowo. Roześmialiby się, powiedzieli, że traktuję to zbyt dosłownie i wróciliby do chwalenia Blake’a.
Prawda nie była czymś, co dało się wytłumaczyć takim ludziom przy drinku.
Prawda musiała wyjść na jaw. Musiał to być fizyczny cios.
Wyszedłem wcześniej z pokoju, mówiąc, że boli mnie głowa. Mojemu ojcu to nie przeszkadzało. Był całkowicie pochłonięty opowieścią o latach 80.
Szedłem do samochodu, żwir chrzęścił pod moimi sandałami, czując się, jakbym opuszczał pogrzeb ludzi, którzy jeszcze nie wiedzieli, że nie żyją.
Pojechałem z powrotem do rodzinnej posiadłości. Niedzielny obiad zawsze odbywał się tam – obowiązkowe spotkanie klanu.
Przyjechałem dwie godziny wcześniej, ponieważ potrzebowałem ciszy w skrzydle gościnnym, żeby się przygotować.
Poszedłem do małej biblioteki, której używałem jako domowego biura, gdy tam mieszkałem. Zamknąłem drzwi. Usiadłem przy ciężkim dębowym biurku i otworzyłem laptopa.
Musiałem to zobaczyć po raz ostatni.
Zalogowałem się do bezpiecznego panelu moich osobistych inwestycji. Ekran stał się
