Podjazd wydaje mi się węższy niż pamiętam. Wynajęty, czarny SUV stoi obok wgniecionego crossovera mojej matki. Gaszę silnik i pozostaję nieruchomo. Ręce spokojne — to spokój, którego uczą na misjach — ale żołądek ściska się jak zawsze przed ważną operacją. Ciepłe światło ganku oświetla stary wycieraczkę. Wiem, że kiedy tylko wejdę, poczuję się jednocześnie niewidoczna i oceniana.
— Cassandra! — woła matka z kuchni, gdy dzwonię do drzwi. — Wejdź, drzwi otwarte!
Zapach jej ulubionych kwiatów jest taki sam jak lata temu. Na ścianie galeria zdjęć dokumentuje historię rodziny: dyplom Ethana, ślub, dzieci… Brak jakiegokolwiek zdjęcia mnie w mundurze, nawet oficjalnego portretu, który im wysłałam.
