Gdy rozmowa przy stole rozproszyła uwagę gości, przesunęłam kieliszek. Ten mój znalazł się przed jego siostrą, siedzącą obok. Ruch był powolny, niemal ceremonialny. Serce biło mi tak głośno, że byłam pewna, iż wszyscy je słyszą.
Kilka minut później wznieśliśmy toast. Wino zostało wypite. I wtedy wszystko się rozpadło.
Krzyk. Chaos. Jej twarz pobladła, dłonie zaczęły drżeć, ciało osunęło się na krzesło. Ktoś wezwał karetkę. Mój mąż wyglądał, jakby zaraz miał stracić przytomność. Patrzył na nią, ale ja wiedziałam — to nie ją widzi.
Nie poruszyłam się. Spojrzałam mu w oczy. W środku pulsowało jedno pytanie: co zaplanowałeś i dlaczego właśnie dziś?
Gdy sanitariusze zabrali jego siostrę, dom wypełniła ciężka cisza. Uśmiechałam się, choć ręce miałam lodowate. Kiedy wyszedł do ogrodu, by zadzwonić, poszłam za nim.
— To niemożliwe… — mówił nerwowo do telefonu. — Przecież to nie ona miała pić… Musiały się zamienić kieliszki…
Świat na moment przestał istnieć. Już nie miałam wątpliwości. To ja byłam celem.
Wróciłam do stołu i usiadłam na swoim miejscu, jakby nic się nie stało. W głowie kłębiły się pytania bez odpowiedzi. Lata wspólnego życia, zaufanie, bliskość — czy to wszystko było kłamstwem?
Później podszedł do mnie z wymuszonym uśmiechem.
