Jakieś pół godziny po toaście zauważyłam, że coś jest nie tak z moją teściową.
Najpierw zaczęła się dziwnie uśmiechać. Siedziała przy stole, cicho chichocząc do siebie, mimo że nikt wokół niej nie mówił nic zabawnego. Goście spojrzeli po sobie, myśląc, że po prostu wypiła za dużo szampana.
Potem nagle gwałtownie wstała.
„Muzyka… jaka piękna muzyka…” – mruknęła.
Orkiestra nawet nie grała w tym momencie.
Moja teściowa zaczęła powoli wirować na środku sali. Na początku wyglądało to prawie jak żart, ale po kilku sekundach stało się jasne, że dzieje się coś dziwnego.
Jej śmiech stawał się coraz głośniejszy. Machała rękami, jakby próbowała coś złapać w powietrzu.
„Motyle… widzisz je?” – wykrzyknęła, próbując złapać coś przed sobą.
Goście zaczęli szeptać. Niektórzy myśleli, że źle się czuje. Ale na tym się nie skończyło.
Podeszła do jednego z gości i nagle go przytuliła.
„Synu, wyglądasz dziś tak śmiesznie!” powiedziała, mimo że była zupełnie inną osobą.
Potem zaczęła tańczyć sama, wirując, głośno się śmiejąc i tuląc ludzi, jakby byli jej starymi przyjaciółmi.
Wszyscy się na nią gapili.
I w tym momencie poczułem szok. Zrozumiałem wszystko.
Nie dodała mi do drinka środka uspokajającego, tylko halucynogeny. Chciała, żebym stał na środku sali, rozmawiał z pustką, ośmieszając się przed setką gości.
