Rozdział 2: Wypadek i cisza
Był to typowy wtorkowy wieczór, właśnie skończyłam zakupy spożywcze. Moje myśli krążyły wokół długiej listy zadań czekających na mnie w domu: przygotowanie obiadu, sprawdzenie pracy domowej Lily i posprzątanie kuchni. Przechodząc przez ulicę z torbami w rękach, nie widziałam nadjeżdżającego samochodu. Pisk opon i trąbienie klaksonu były ostatnimi dźwiękami, jakie usłyszałam, zanim wszystko pociemniało.
Kiedy się obudziłam, leżałam w szpitalnym łóżku; bolało mnie ciało i nie mogłam nim ruszać. Obie nogi miałam w gipsie, a każdy oddech powodował ostry ból w żebrach. Pielęgniarka stanęła obok mnie i wyjaśniła, że zostałam potrącona przez samochód jadący z nadmierną prędkością. Moje obrażenia były poważne, a powrót do zdrowia zajmie mi miesiące. Przez pierwsze kilka dni czułam się całkowicie bezradna. Rzeczy, które zawsze brałam za pewnik – siadanie, jedzenie, a nawet sięgnięcie po szklankę wody – były niemożliwe bez pomocy. Moi rodzice, Eleanor i Richard, stali się moim wybawieniem. Odwiedzali mnie codziennie i opiekowali się Lily, kiedy byłam w szpitalu. Przynosili mi jedzenie, zapewniali, że Lily ma się dobrze i próbowali mnie pocieszyć swoim nieustannym wsparciem.
Ale Ethana nigdzie nie było. Spodziewałam się, że przyjdzie do mnie natychmiast, gdy tylko usłyszy o wypadku. Zamiast tego panowała cisza. Dni zmieniały się w tygodnie, a on wciąż się nie pojawiał. Za każdym razem, gdy drzwi do mojego pokoju szpitalnego się otwierały, miałam nadzieję, że to on, ale nigdy się nie otwierał. W trzecim tygodniu Ethan w końcu się pojawił. Kiedy wszedł do pokoju, na jego twarzy nie malował się niepokój ani poczucie winy. Była to irytacja. Stał u stóp mojego łóżka z założonymi rękami i wypowiedział swoje pierwsze słowa od wypadku: „Czy zdajesz sobie sprawę, jakim ciężarem się stałeś?”.
Czytaj dalej, klikając przycisk (DALEJ 》) poniżej!
