Zainab uciekła. Nie podpierała się laską; biegła instynktownie i z rozpaczą, a jej stopy znajdowały drogę powrotną do chaty z czystej desperacji. Siedziała w ciemności godzinami, a zimna ziemia przenikała ją do kości.
Kiedy Yusha wrócił, powietrze wydało mu się inne. Zapach dymu z drewna pachniał teraz jak spalona zwodniczość.
„Zainab?” zapytał, wyczuwając zmianę. Położył na stole małą paczkę – może chleb albo kawałek sera. „Co się stało?”
„Zawsze byłeś żebrakiem, Yusha?” – zapytała. Jej głos był głuchy jak trzcina trzeszcząca na wietrze.
Nastąpiła długa i ciężka cisza, pełna niewypowiedzianych kwestii.
„Mówiłem ci już kiedyś” – powiedział, a jego głos pozbawiony był poetyckiego ciepła. „Nie zawsze”.
„Moja siostra znalazła mnie dzisiaj. Powiedziała mi, że jesteś kłamstwem. Powiedziała mi, że się ukrywasz. Że wykorzystujesz mnie – moją ciemność – żeby trzymać się w cieniu. Powiedz mi prawdę. Kim jesteś? I dlaczego siedzisz w tej chacie z kobietą, za której zabranie ci zapłacono?”
Usłyszała, jak się porusza. Nie od niej, ale ku niej. Uklęknął u jej stóp, jego kolana uderzyły o ubitą ziemię z głuchym łoskotem. Ujął jej dłonie w swoje. Drżały.
„Byłem lekarzem” – wyszeptał.
Zainab się cofnęła, ale on ją trzymał.
„W mieście, lata temu, wybuchła epidemia. Gorączka. Byłam młoda, arogancka. Myślałam, że mogę wyleczyć wszystkich. Pracowałam, aż oszalałam. Popełniłam błąd, Zainab. Błąd w obliczeniach nalewki. Nie zabiłam obcej osoby. Zabiłam córkę gubernatora prowincji. Dziewczynę nie starszą od ciebie.”
Zainab poczuła, jak powietrze opuszcza pomieszczenie.
„Nie tylko odebrali mi tytuł” – kontynuował Yusha, a jego głos się łamał. „Spalili mój dom. Uznali mnie za martwego dla świata. Stałem się żebrakiem, bo to był jedyny sposób, żeby zniknąć. Poszedłem do meczetu, żeby znaleźć sposób na powolną śmierć. Ale potem przyszedł twój ojciec. Mówił o córce, która była „bezużyteczna”. Córce, która była „przekleństwem”.
Przycisnął jej dłonie do swojej twarzy. Poczuła wilgoć łez – nie swoich, ale jego.
„Nie wziąłem cię, bo mi zapłacono, Zainab. Wziąłem cię, bo kiedy cię opisał, zdałem sobie sprawę, że jesteśmy tacy sami. Oboje byliśmy duchami. Myślałem… Myślałem, że jeśli zdołam cię ochronić, jeśli sprawię, że spojrzysz na świat moimi słowami, może odzyskam swoją duszę. Ale potem zakochałem się w duchu. A to nigdy nie było częścią planu”.
Zainab siedziała jak sparaliżowana. Zdrada była obecna, owszem – kłamstwo o jego tożsamości – ale owinięta w prawdę o wiele bardziej bolesną. Nie był żebrakiem z przeznaczenia; był żebrakiem z wyboru, człowiekiem żyjącym w czyśćcu, który sam sobie narzucił.
„Ogień” – wyszeptała. „Aminah wspominała o ogniu”.
„Moje dawne spalenie” – powiedział. „Nic mi nie zostało po tym człowieku, Zainab. Tylko wiedza o tym, jak leczyć. Leczyłem chorych w wiosce nocami, w tajemnicy. Stąd ta dodatkowa miedź. Właśnie tak kupiłem twoje lekarstwo w zeszłym tygodniu”.
Zainab wyciągnęła rękę, jej palce drżały, gdy wodziła wzrokiem po konturach jego twarzy. Dostrzegła grzbiet jego nosa, zapadnięte policzki, wilgoć w oczach. Nie był potworem, którego opisała jej siostra. Był człowiekiem zdruzgotanym przez własne człowieczeństwo, próbującym poskładać je na nowo z jej własnym.
