Następnego ranka lotnisko budziło się powoli. Automatyczne drzwi otworzyły się z sykiem, wpuszczając zapach kawy i szum walizek. Zobaczyłam ich od razu.
Mama przy kiosku odprawy. Tyler ustawiający się do selfie. Brooke narzekająca na estetykę podróży.
Brooke mnie zauważyła pierwsza.
– Lauren? – jej głos podskoczył. – Co ty tu robisz?
– Lecę – odpowiedziałam spokojnie.
– Jakimi liniami? – prychnął Tyler. – Jakimś tanim przewoźnikiem?
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, agent TSA uniósł taśmę.
– Pani Hayes? Proszę tędy.
Ich twarze zamarły.
– Priorytet? – wyszeptała mama.
– Miłego lotu – powiedziałam i przeszłam.
Chwilę później przy bramce 14 zobaczyłam czerwony napis: LOT ODWOŁANY – VEGAS.
I wtedy się pojawił.
Grant Mitchell.
Rozejrzał się, zobaczył mnie i uśmiechnął szeroko.
– Lauren! – zawołał. – Dobrze, że jesteś.
Moja rodzina odwróciła się jednocześnie.
– Znamy się? – zapytała mama niepewnie.
– Znamy? – powtórzył Grant uprzejmie. – Pani córka stworzyła system, który uratował nasz rozkład w zeszłym miesiącu. Mamy ogromne szczęście, że z nią pracujemy.
Zapadła cisza.
Tyler otworzył usta, ale nie znalazł słów. Brooke opuściła telefon.
Grant zwrócił się do mnie:
– Idziemy do saloniku?
– Jasne – odpowiedziałam.
Przeszliśmy obok nich. Bez spojrzenia wstecz.
Po raz pierwszy w życiu to nie ja zostawałam w terminalu.
To ja wchodziłam na pokład.
