Wyprostowałam się. „Kupuję to za własne pieniądze”.
Podeszła bliżej, jej oczy płonęły. „To zwróć to i wydaj te pieniądze na moje przyjęcie. Albo lepiej – daj mi to. Będzie idealnie pasować do mojej sukni”.
Wpatrywałam się w nią oszołomiona. „Nie”.
Jej twarz stwardniała – niczym przełącznik, który przełączył się z poczucia wyższości na wściekłość. „Myślisz, że jesteś lepsza ode mnie, bo stać cię na bransoletkę?”
„Vanesso, przestań” – powiedziałam drżącym głosem. „Nie możesz po prostu…”
Przerwała mi.
Jej dłoń uderzyła mnie w policzek. Trzask odbił się echem tak mocno, że nawet cicha muzyka zdawała się ucichnąć. Gorąco zalało mi twarz. Sprzedawczyni sapnęła. Poczułam smak krwi tam, gdzie rozwarłam wargę, uderzając zębami.
Vanessa pochyliła się, a jej głos był niski i okrutny. „Oddaj to. Natychmiast. Albo dopilnuję, żeby wszyscy wiedzieli, jaką jesteś siostrą”.
Oczy mnie piekły, ale nie płakałam. Nie dałabym jej tego.
Trzymając się za policzek, powiedziałem stanowczo: „Wynoś się”.
Vanessa prychnęła. „Dopóki nie naprawisz tego, co właśnie zrobiłeś”.
Drzwi zadzwoniły ponownie.
Wszedł mężczyzna – wysoki, dobrze ubrany, spokojny w sposób, który sprawiał, że wszystko wydawało się mniejsze. Przyjrzał się mojemu posiniaczonemu policzkowi, krwi na wardze i Vanessie, która mnie otaczała.
Nie podniósł głosu. Nie zawahał się.
Złapał Vanessę za nadgarstek – mocno, opanowanie – i powiedział: „Dotknij jeszcze raz mojej żony, a zobaczysz, co się stanie”.
Twarz Vanessy tak szybko zbladła, że aż wydawała się nierealna.
„Żoną?” wyjąkała, drżąc. „Nie… to nie…”
Mężczyzna utkwił w niej wzrok. „To prawda”.
A potem Vanessa wyszeptała imię, które sprawiło, że serce stanęło mi w piersi – bo wiedziała dokładnie, kim on jest.
